Socjalizacja jest to proces tworzenia przez zwierzęta relacji społecznych z członkami własnego lub innych gatunków. Natomiast więzi społeczne utworzone w okresie socjalizacji potrafią przetrwać całe życie.

Okres socjalizacji kociąt przypada na 2-7 tydzień ich życia, najłatwiej przyzwyczaić je wówczas do nowych warunków, osób, czy zwierząt. W tym czasie powinny mieć oczywiście kontakt z człowiekiem oraz o ile to możliwe ze zwierzętami innych gatunków, w celu zmniejszenia u kociąt w przyszłości możliwości wystąpienia wobec nich lęku lub agresji.

Badania wykazały, że najlepszy efekt socjalizacyjny, jeśli chodzi o późniejsze relacje z człowiekiem daje 1h dziennie zabaw z kotem.

U kociąt wczesny kontakt z człowiekiem powoduje również przyspieszenie rozwoju fizycznego i ośrodkowego układu nerwowego kociąt. Wg badaczy kocięta głaskane codziennie przez pierwszych 30 dni życia wcześniej otwierają oczy, wcześnie zaczynają badać otoczenie oraz mniej obawiają się ludzi.

Przebywanie z matką i rodzeństwem stanowi podstawę rozwoju zdrowych relacji kociąt z innymi zwierzętami, dlatego do nowego domu  powinny trafiać nie wcześniej niż po ukończeniu 12 tygodnia życia.

Lek.wet. Marzena Sobiejewska-Szlachta

Przychodnia Weterynaryjna Delfa-Vet

ul. Bielszowicka 36, 04-738 Warszawa-Międzylesie

Tel. (22) 812 09 27

www.delfa.waw.pl

Choroba wywoływana jest przez bakterie o nazwie Bartonella henselae, która bytuje przede wszystkim na powierzchni czerwonych ciałek krwi, ale znajdywana bywa również wewnątrz erytrocytów.

Choroba jest zoonozą, a tzn. że może być przenoszona z kotów na ludzi, przy czym objawy w postaci na ogół łagodnego zakażenia występują głównie u dzieci i młodzieży, w wyniku zadrapania bądź ugryzienia przez młodego (zakażonego) kota. Do przeniesienia zakażenia z kota na człowieka dochodzi więc przez uszkodzoną (pazurem lub zębami kota) skórę.

W populacji kotów natomiast zakażenie rozszerza się przede wszystkim za pośrednictwem pcheł i ew. kleszczy. Do zakażenia dochodzi najprawdopodobniej w pierwszym roku życia zwierzęcia i także u młodych kotów częściej występuje bakteriemia niż u starszych, przy czym czas jej trwania może wynosić do 21 miesięcy, a to oznacza, że kot z bakteriemią, będzie wykazywał w czasie jej trwania obecność zarazka we krwi i ślinie, stając się potencjalnym źródłem zakażenia zarówna dla innych kotów jak i ludzi.

Przy jednoczesnej inwazji pcheł nasilającej świąd, kot drapiąc się uszkadza drobne naczynia skórne i w ten sposób bakterie z krwi przedostają się na łapy, a  podczas wylizywania do jamy ustnej, stąd  w wyniku pogryzienia lub zadrapania człowieka przez takiego kota dochodzi do przeniesienia zakażenia.

Ryzyko rozwinięcia choroby w wyniku zakażenia B.henselae u zdrowych ludzi jest minimalne, dlatego też leczenie kotów domowych, gdzie wszyscy domownicy są zdrowi nie jest konieczne.

Objawy choroby kociego pazura występują bardzo rzadko i jeśli tak się zdarzy to mają one na ogół przebieg łagodny i ustępujący samoistnie, nie występuje też tendencja do nawrotów.

Grupę zwiększonego ryzyka stanowią ludzie o upośledzonej odporności (zwł. zakażeni wirusem HIV).

Objawy choroby u ludzi mogą kształtować się następująco:

pojawienie się zmian skórnych po 3-10 dniach od np. zadrapania przez zakażonego kota i utrzymywanie się ich do 5 miesięcy + powiększenie po ok. 2 tygodniach od zadrapania lokalnych węzłów chłonnych/w okolicy skaleczenia skóry i utrzymywanie się objawu przez kolejne 2 – 4 miesiące, sporadycznie nawet do 24 m-cy.

Czasem po 3-50 dniach od zakażenia może dojść do uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych. Najczęściej pojawia się wówczas bolesność głównie węzłów chłonnych głowy, szyi i pachowych.

Rzadziej występują tzw. objawy grypopodobne, a u 10-12% osób występują nietypowe objawy chorobowe jak np. encefalopatia lub zapalenie spojówek, które prawdopodobnie wynika z przecierania oczu po zabawie z kotem, przy czym po 1-12 tygodniach objawy ustępują.

Jedynie 10% pacjentów wymaga leczenia.

Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia należy:

- niezwłocznie po pogryzieniu lub zadrapaniu przez kota przemyć i zdezynfekować ranę

- zwalczać pchły u kota/ szczególnie ważne jest to u kotów wychodzących, które mogą mieć kontakt z innymi kotami (bezdomnymi)

- osoby o obniżonej odporności jeśli decydują się na kota powinny wybierać raczej koty powyżej 1 roku życia, (wtedy znacznie maleje ryzyko, że kot jest właśnie w trakcie bakteriemii i może zarażać) oraz koty wolne od pcheł i ew. z ujemnym wynikiem badania serologicznego.

Natomiast przy wykazaniu obecności we krwi kota Bartonelli można poddać go leczeniu odpowiednim dla tego przypadku antybiotykiem, chociaż bardzo trudno jest całkowicie wyeliminować u kotów to zakażenie.

Prawdopodobnie odporność swoista po przebyciu choroby kociego pazura utrzymuje się 3-5 lat.

Koty są najczęściej bezobjawowymi nosicielami tej choroby, czasem tylko dochodzi u nich do kilkudniowego spadku apetytu w efekcie zakażenia, rzadko do gorączki, ciągłego wpatrywanie się w przestrzeń, braku reakcji na bodźce i zmniejszonej wrażliwości na dotyk,  sporadycznie do zaburzenia świadomości.

Rozpoznanie choroby stawia się na podstawie wykrycia bakterii we krwi (test PCR, metoda Western Blot lub posiew krwi, hodowla i izolacja bakterii), a leczenie obejmujące kurację antybiotykową, trwa zazwyczaj 2-4 tygodnie.

Lek.wet. Marzena Sobiejewska-Szlachta

Przychodnia Weterynaryjna Delfa-Vet

ul. Bielszowicka 36, 04-738 Warszawa-Międzylesie

Tel. (22) 812 09 27

www.delfa.waw.pl

Wśród właścicieli kotów krąży wiele zasłyszanych, nie zawsze do końca poprawnych (czytaj prawdziwych) teorii w temacie/zagadnieniu czy szczepić ?… a jak już to kiedy i jakimi szczepionkami ?

Postaram się choć trochę przybliżyć i wyjaśnić ten temat , opierając się na najnowszych dyrektywach wg WSAWA.

Szczepienia podzielimy sobie na zasadnicze (zalecane), dodatkowe (wskazane w określonych sytuacjach) i niezalecane.
Te zasadnicze szczepienia (podstawowe) to szczepienie p/ko kaliciwirozie(FCV), herpeswirozie (FHV), panleukopenii (FPV).
Udowodniono, że te dwa pierwsze szczepienia nie są tak skuteczne jak szczepienie przeciwko penleukopenii (popularnie zwanej, chyba nie do końca słusznie, „tyfusem”), co wyjaśnia specyfikę tak zwanego „kalendarza szczepień”  kotów.
Jest jeszcz szczepienie p/ko wściekliznie , które ja zaliczam wraz ze szczepieniem p/ko białaczce, do grupy „kontrowersyjnych”, ale przykład szczepienia p/ko wściekliznie jest o tyle ciekawy , że zalicza się je do szczepień zasadniczych tylko w niektórych krajach, istnieje też, wręcz prawny nakaz immunoprofilaktyki wścieklizny, ale tylko tam gdzie wścieklizna występuje endemicznie.
Wróćmy jeszcze do zasadniczych szczepień. Choć opracowano szczepionki przeciwko caliciwirozie tak, by zapawniały krzyżową odporność przeciw ciężkim zachorowaniom, to pomimo tego, z powodu istnienia bardzo dużej liczby szczepów tego zarazka, zdażają się zakażenia i łagodne przechorowania tej choroby nawet u zaszczepionych kotów.
Herpeswiroza też nie jest „lepsza” ! – tu trzeba wiedzieć, że żadna szczepionka nie chroni przed zakażeniami latentnymi (upraszczając-bezobjawowymi), zjadliwym wirusem herpes i że te latentne zakażenia mogą sie budzić, ujawniać, reaktywować w wyniku silnego stresu. I tak żle i tak nie dobrze.
To w końcu jak i kiedy szczepić ? Trudno jest ocenić (bez badań serologicznych) kiedy (w którym tygodniu) kończy się (spada) u małych kociąt poziom tzw. przeciwciał matczynych, a więc od jakiego momentu kociak jest wrażliwy na zakażenia i równocześnie zdolne jest do wytworzenia odporności poszczepiennej. Wymyślono więc, że optymalnym i najlepszym wyjściem, będzie szczepienie według następującego schematu:

• pierwsze szczepienie – 8-9 tydzień życia
• drugie szczepienie 3-4 tygodnie po pierwszym
• trzecia , ostatnia dawka w wieku co najmniej 16 tygodni

A co z kotami dorosłymi ?  W ich przypadku proponuje się , żeby podać dawkę przypominającą 12 miesięcy po ukończeniu cyklu szczepień kocięcia (ma to zapewnić uodpornienie osobników, które nie zareagowały właściwie na tamte szczepienia) następne szczepienia przypominające proponuje się robić w odstępach nie krótszych niż 3 lata!

W następnych odcinkach postaram się wyjaśnić niejasności dotyczące szczepień przeciwkoko białaczce i coronawirusowemu zapaleniu otrzewnej (FIP) i rzucić światło na zawiłość etiologii i epizootilogii tej ostatniej.

lek. wet. Jarosław Bąbik
www.delfa.waw.pl

Welles to obecnie najnowszy światowy trend, to dążenie do możliwie najdłuższego zachowania zdrowia, młodości i dobrej kondycji psychofizycznej. Produkty Happy Cat jako pierwsze uwzględniają tę ideę w zakresie karm dla kotów. Powód jest bardzo prosty: Welles i zdrowe odżywianie tworzą nierozerwalną parę. Kto odżywia się zdrowo, w urozmaicony i zbilansowany sposób, ten czuję się naprawdę „Fit & Well“.

Więcej wellness dzięki różnorodności

Tajemnicą receptur Happy Cat są zróżnicowane, wysokiej jakości lekkostrawne składniki. Wspomagają one w najlepszy z możliwych sposobów przemianę materii u kotów. Rezultatem tego jest zdrowie i dobre samopoczucie kota. Dodatkowym plusem jest jedyna w swoim rodzaju formuła „Happy Cat LifePlus Concept“. Dzięki swoim wysoce skutecznym, naturalnym komponentom wywiera ona dodatkowo korzystny wpływa na aktywność metaboliczną i wspomaga optymalne wykorzystanie substancji odżywczych. To, co najlepsze od matki natury. To co najlepsze, by zapewnić zdrowe i długie życie kotom. Korzyści, jakie w ten sposób czerpie cały organizm naszych ulubieńców, to:

+        Skóra & sierść – błyszcząca sierść, grube futro i zdrowa skora

+        Pielęgnacja zębów – silny zgryz i zdrowe zęby

+        Stabilny system immunologiczny – pełen witalności temperament

+        Układ pokarmowy – optymalna przyswajalność

+        Kontrola zakłaczania – naturalne wydalanie zbitek sierści

+        Kontrola kamicy moczowej – optymalna wartość pH moczu

= + + + + + + by zapewnić więcej wellness kotu! 

Najwyższa jakość dla każdego z największych smakoszy

Koty pokazują nam każdego dnia, co tak naprawdę oznacza „czerpać przyjemność”. Dotyczy to również tak istotnej sfery smacznego pożywienia. Dlatego też już od teraz karmy Happy Cat dostępne są w nowej, ulepszonej recepturze i najwyższej jakości dla naszych największych smakoszy. Jako że każdy kot jest kimś szczególnym, Happy Cat odpowiada na każde upodobania i wymagania odpowiednim produktem.

Obok pysznych karm „Adult Jagnięcina (Weide-Lamm)“ i „Adult Łosoś atlantycki (Atlantik-Lachs)“ linię w smaczny sposób urozmaica nowy rodzaj karmy „Adult Alpejska wołowina (Voralpen-Rind)“. Idealnym uzupełnieniem tych trzech delikatesów dla kotów dorosłych jest pyszna karma „Junior” dla małych kotów, „X-Large“ dla kotów ras dużych i do pielęgnacji zębów, „Light” o zawartości tłuszczu 8,5%, „Senior” dla kotów od 10. roku życia oraz  „Diet Niere/Kidney“ – skuteczna dieta w przypadku niewydolności nerek.

Wskazówka: Wszystkie karmy Happy Cat „Fit & Well“ charakteryzuje się zbalansowaną zawartością wapnia, magnezu, fosforu oraz sodu i spełniają w idealny sposób specjalne wymagania kotów długo- i krótkowłosych oraz kotów wrażliwych.

Nowość: Opakowania 300g i 1kg posiadają specjalne zamknięcia zapewniające świeżość i chroniące aromat karm, dzięki czemu karmy naszych czworonogów pozostaną świeże i smaczne przez dłuższy czas.

www.vitapol.pl

- INFEKCJE BAKTERYJNE

Jest to jedna z najczęstszych przyczyn chorób układu moczowego kotów. Bakterie z  zewnątrz przez cewkę moczową wnikają do wnętrza pęcherza (kotki mają krótszą cewkę moczową od kocurów, dlatego znacznie częściej zapadają na tę chorobę). Przylegają do nabłonka pęcherza moczowego i jeżeli odnajdą tam sprzyjające warunki (uszkodzony nabłonek, upośledzone mechanizmy układu odpornościowego) namnażają się intensywnie powodując chorobę.

- OBECNOŚĆ KAMIENI MOCZOWYCH

Kamienie moczowe znajdujące się w pęcherzu moczowym nieustannie drażnią delikatną wyściółkę pęcherza co powoduje jej uszkodzenie i ciągłe stany zapalne. W miejscach uszkodzenia wyściółki wnikają bakterie i tam się namnażają.

- IDIOPATYCZNE ZAPALENIE PĘCHERZA

Jest to ogólnie przyjęta nazwa choroby pęcherza, której przyczyny nie są znane.

W zależności od objawów każdorazowo odpowiedni sposób postępowania ustali lekarz weterynarii.

- NOWOTWORY

Tak samo jak kamienie moczowe nowotwory mogą drażnić wyściółkę pęcherza moczowego.

Dodatkowo nowotwory, które ulegają uszkodzeniom (rozpadają się) stanowią same w sobie przyczyną zapalenia pęcherza. Zazwyczaj w miejscu uszkodzenia dochodzi do namnożenia się bakterii, a uszkodzone komórki nowotworowe są doskonałą pożywką dla bakterii.

- PRZEWLEKŁA NIEWYDOLNOŚĆ NEREK

Jest chorobą ogólną, w wyniku której dochodzi do podwyższenia mocznika i kreatyniny we krwi (moczniki jest substancją toksyczną i drażniącą).

W moczu pojawia się białko, które ułatwia przyleganie bakterii do nabłonka pęcherza moczowego.

Ponadto dochodzi do spadku odporności organizmu, w związku z czym bakterie, które przedostały się do pęcherza nie są niszczone, tylko zasiedlają wyściółkę pęcherza i namnażając się doprowadzają do choroby.

-WADY BUDOWY ANATOMICZNEJ

Krótka i szeroka cewka moczowa (dotyczy to kotek) predysponuje do szybszego i łatwiejszego wnikania bakterii do pęcherza moczowego, a co za tym idzie do wywoływania zapalenia pęcherza moczowego.

-WIRUS BIAŁĄCZKI KOTÓW (FeLV)

Powoduje przewlekłą i nieuleczalną chorobę kotów. Prowadzi do znacznego osłabienia odporności organizmu.

Bakterie wnikające do pęcherza moczowego u zdrowych kotów w większości przypadków są niszczone przez mechanizmy układu odpornościowego. W przypadku zakażenia FeLV układ odpornościowy nie funkcjonuje prawidłowo. Zatem wszystkie bakterie, które wnikają do układu moczowego bez problemu będą się namnażały powodując chorobę.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

-         nudności – pierwsza faza wymiotowania, której towarzyszą ślinienie, oblizywanie warg, ruchy połykania i lękliwe poruszanie się wokoło. Równocześnie w sposób niewidoczny dla obserwatora, antyperystaltyczne skurcze jelit przesuwają treść pokarmową do rozluźnionego żołądka.

-         odruch wymiotny – druga faza wymiotowania, podczas której następuje zamknięcie odźwiernika z równoczesnym kurczeniem się mięśni brzucha. Rytmicznym skurczom brzucha i żołądka towarzyszą głębokie oddechy i dławienie. Objawy te nasilają się.

-         wymioty  –  trzecia (właściwa) faza wymiotowania, podczas której dochodzi do wydostania się treści pokarmowej na zewnątrz. 

Wymioty często mylone są z takimi stanami jak:

-         zwracanie pokarmu (regurgitacja) – bierne przesunięcie treści pokarmowej z żołądka do przełyku, bez odruchu wymiotnego. Brak jest tu aktywnych skurczów mięśni brzucha. Pokarm jest niestrawiony, brak w nim żółci. Często jest ponownie zjadana zwrócona treść pokarmowa. Brak objawów nudności.

-         odkrztuszanie – występuje na koniec ataku kaszlu i często dochodzi tu do wydzielania białej pienistej flegmy. U kotów można obserwować połykanie odkrztuszonej wydzieliny.

Wymioty zalicza się do odruchów obronnych, które umożliwiają usuwanie niewłaściwych lub toksycznych substancji z jelita i żołądka. Odciążają one przewód pokarmowy z nadmiaru pobranej karmy lub niestrawionych składników. Przy niedrożności jelit organizm zwierzęcia usuwa w ten sposób pokarm nagromadzony przed przeszkodą.

Utrzymujące się wymioty mogą przekształcić się w samoistny, obciążający i szkodliwy dla organizmu problem. W takim wypadku należy udać się do lekarza weterynarii, który  zahamuje wymioty, wykorzystując duży wybór środków przeciwwymiotnych działających na różne ośrodki. Warunkiem optymalnego wyboru leku przez lekarza weterynarii dla określonego pacjenta jest ustalenie przyczyny wymiotów.

Najczęstsze „niechorobowe” przyczyny wymiotów:

-         pilobezoary  - to zbite kule włosowe zbierające się w przewodzie pokarmowym kota (potocznie zwane jako „kłaczek”). Gromadzą się w przewodzie pokarmowym na skutek częstego wylizywania sierści ostrym językiem. Zazwyczaj kot bez problemu wydala nadmiar włosów z kałem lub poprzez zwracanie złogów – wyglądem przypominają one kilkucentymetrowe wałeczki filcu.

Czasami jednak organizm nie radzi sobie z ich usuwaniem i wtedy pojawiają się takie dolegliwości jak: spadek apetytu, intensywne wymioty, odkrztuszanie, suchy kaszel, zaparcia, spadek masy ciała. Jeżeli objawy są intensywne należy koniecznie udać się do lekarza weterynarii! Czasami niezbędna jest interwencja chirurgiczna, np. gdy złogi sierści przedostaną się do jelit powodując ich niedrożność.

Aby zapobiegać powstawaniu pilobezoarów należy przede wszystkim kota starannie  wyczesywać (szczególnie koty długowłose). Można tez podawać kotu specjalną karmę, której składniki kontrolują, ograniczają i pomagają w pozbywaniu się kłębków sierści. Oprócz karm istnieje jeszcze na rynku szereg preparatów odkłaczajacych (najczęściej w postaci past, które maja przyjemny dla kota smak). Oparte są one na bazie oleju, tworzą wewnątrz przewodu pokarmowego śliską warstwę, która ułatwia przesuwanie się pilobezoarów. Takie poślizgowe działanie pasty skutecznie zapobiega zaleganiu złogów sierści. Zaleca się też zapewnienie kotu naturalnego środka odkłaczającego, jakim jest trawa. Trawę dla kotów można kupić w sklepie zoologicznym lub wyhodować samodzielnie w domu. Jej działanie polega na drażnieniu żołądka i przełyku, co w efekcie prowokuje wymioty i uwalnia kota od męczącej obecności ciała obcego.

-         zbyt szybkie jedzenie –  najczęściej dotyczy to kotów „łakomczuchów”, które bardzo szybko zjadają całą porcje karmy, która została im podana. Często karma nie jest nawet pogryziona. Organizm nie potrafi nadążyć z trawieniem. Aby zapobiec takim sytuacjom można podawać pożywienie w niewielkich ilościach a w pewnych odstępach czasu. Można również podać karmę w kilku rozstawionych miseczkach, albo ukryć smaczne kaski. Wyszukiwanie karmy spowolni tempo jedzenia.

      Jeżeli te metody nie przyniosą rezultatu konieczne będzie udanie się z kotem do       lekarza weterynarii.

-         stres – wszelkie zmiany w otoczeniu np. przeprowadzka, remont, pojawienie się nowego kota, innego zwierzaka czy dziecka w domu, odejście członka rodziny itp. to  czynniki bardzo stresujące dla kota i mogą być przyczyną wymiotów.

      Jeżeli z upływem czasu kot nie przyzwyczai się do nowej zaistniałej sytuacji to należy skontaktować się z lekarzem weterynarii. Czasem potrzebne są preparaty niefarmakologiczne uspakajające kota lub w ostateczności typowe leki uspakajające. 

-         zjedzenie nietoksycznej rośliny – czasami koty zjadają różne rośliny, które pobudzają je do wymiotów. Włókno zawarte w roślinach poprawia strawność i przyspiesza perystaltykę jelit. Jeżeli jest to np. trawa to nie ma powodu do obaw, gdyż nie jest szkodliwa dla kota (mowa tu o czystej trawie najlepiej hodowanej w domu). Jeżeli jest to roślina toksyczna lub roślina której nazwa nie jest znana,  jak najszybciej należy udać się do lekarza weterynarii (najlepiej zabrać ze sobą fragment rośliny umożliwiający jej identyfikację). 

Najczęstsze „chorobowe” przyczyny wymiotów:

-         choroba lokomocyjna

-         zmiany zapalne w mózgu

-         zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego

-         mocznica

-         toksyny bakteryjne

-         zaburzenie równowagi kwasowo – zasadowej np. przy cukrzycy

-         napromieniowanie

-         leki – morfina, salicylany, chemioterapeutyki

-         substancje trujące

-         kardiomiopatia

-         zmiany na terenie jelit, od żołądka do okrężnicy – zwłaszcza w dwunastnicy

-         choroby trzustki

-         choroby wątroby i pęcherzyka żółciowego

-         zmiany na terenie otrzewnej

-         zmiany w naczyniach krezkowych

-         patologie żywieniowe

-         niedrożności dróg moczowych

-         niedrożności przewodów żółciowych

-         ciężkie i przewlekłe zaparcia

-         pęknięcia narządów jamistych

-         ropomacicze, zapalenie macicy

-         zapalenie nerek, niewydolność nerek

-         choroba Addisona

-         ciała obce

-         nowotwory

-         owrzodzenia ściany żołądka

-         wgłobienia jelit

-         zmiany zapalne lub naciekowe jelit i żołądka

-         choroby pasożytnicze

-         i wiele wiele innych

 
Najczęstsze przyczyny zwracania pokarmu (regurgitacji):

-         choroba ślinianek:

 - zapalenie gruczołów ślinowych

          – nowotwór gruczołów ślinowych

-         powiększenie migdałków

-         powiększenie węzłów chłonnych

-         zapalenie przełyku

          – refluks

          -  toksyczne w wyniku podrażnienia

                – zakaźne

-         choroby mięśni przełyku

-         zatrucia

-         niedrożność przełyku

          – przewężenie przełyku

                – nowotwór przełyku

                – guz ziarniniakowy

                – ciało obce

-         guz śródpiersia

-         guz szyi

-         uchyłek przełyku

Kot, który wymiotuje sporadycznie (1-2 x w tygodniu, 3-4 x w miesiącu), nie ma dodatkowo innych objawów (biegunka, spadek apetytu, utrata masy ciała itp.) najprawdopodobniej jest kotem zdrowym. Jeżeli wymioty są uporczywe, ostre lub przewlekłe, krwiste, połączone z biegunką itp. lub metody, o których mowa, przy opisywaniu przyczyn „niechorobowych” wymiotów nie przyniosły rezultatu należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem weterynarii!!!

Lekarz weterynarii dokładnie zbada kota i będzie zadawał szereg pytań dotyczących okoliczności i przebiegu wymiotów. W celu jak najlepszego przygotowania się do wizyty u lekarza weterynarii należy dokładnie poobserwować wymiotującego kota. 

Najczęstsze pytania dotyczące wymiotów  zadawane przez lekarza weterynarii:

-         jak często kot wymiotuje?

-         czas trwania i postęp choroby

-         kiedy pojawiły się objawy?

-         co dostaje kot do jedzenia zazwyczaj?

-         czy została zmieniona karma?

-         czy są to wymioty, regurgitacja czy odkrztuszanie?

-         czy jest kotem „wychodzącym”?

-         czy miał możliwość dostępu do substancji toksycznych?

-         czy były podawane jakieś leki, zioła lub dodatki żywieniowe?

-         czy był narażony na czynniki zakaźne?

-         czy jest apetyt?

-         kiedy był ostatnio odrobaczany?

-         stan zdrowia innych kotów, jeżeli takie są w domu

-         jaki jest związek z jedzeniem (czy wymioty są przed jedzeniem, po jedzeniu – ewentualnie w jakim odstępie czasu od ostatniego posiłku, czy niezależnie od podawania pokarmu)

-         jaki charakter mają wymioty (pieniste, żółć, pokarm, krew, fontannowe)

-         jaki jest stan ogólny kota?

-         barwa i konsystencja kału

-         czy kot nadmiernie się wylizuje?

-         czy je nadmierne ilości roślin?

-         czy ma spaczone łaknienie?

-         czy ostatnio ma powody do stresu? (czy coś zmieniło się w otoczeniu kota?

Odpowiedzi na te pytania ułatwią lekarzowi weterynarii postawienie właściwej diagnozy i przyspieszą powrót do zdrowia choremu zwierzakowi.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

Po zapoznaniu się z resztą zarzutów postanowiłem wyjaśnić co kot musi spełnić aby zdobyć tytuł World Champion i dlaczego można napisać, że kot mający ten tytuł jest najlepszym kotem. Na wystawach koty oceniane są przez sędziów w skali punktowej do 100 punktów. Jeżeli kot zdobędzie 61 punktów, to dostanie ocenę dobry. Kot który dostanie 76 punktów jest kotem bardzo dobrym, a ten który uzyska 88 punktów jest kotem wzorowym. Zdobycie 88 punktów przez kota jest za mała ilością na otrzymanie certyfikatu na tytuł Championa. Aby kot mógł dostać certyfikat do najniższego tytułu musi uzyskać przynajmniej 93 punkty. Warto wiedzieć, że certyfikat do tytułu uzyskuje tylko jeden kot z danej grupy. Jest to ten kot który uzyska największą ilość punktów. Aby uzyskać jakikolwiek tytuł kot musi wygrać 3 razy w swojej klasie zdobywając przynajmniej minimalną wymaganą ilość punktów. Oczywiście można opisać dokładnie co i jak jest punktowane i jakie są zasady startów na wystawach, ale czym zdobywany tytuł jest wyższy tym więcej punktów kot musi uzyskać. Aby kot zdobył tytuł World Champion musi wygrać na wystawach 18 razy w swoich grupach i zdobywając najwyższe certyfikaty uzyskiwać nie mniej niż 98 punktów ze 100 możliwych. Reasumując, każdy kot który ma tytuł World Champion jest przynajmniej w 98% procentach zgodny ze standardem rasy, czyli jest najlepszy w typie. Co by nie mówić o charakterze kota, to kot który daje się oceniać musi być kotem dość spokojnym i nie nerwowym. Każdy kot rodowodowy jest kotem rasowym, ale nie każdy kot rasowy jest kotem zgodnym z typem rasy. Najprostszą formą sprawdzenia jak dobre koty są w hodowli jest zdobywanie tytułów na wystawach. Czym wyższy tytuł kot zdobędzie tym ma się lepsze koty w hodowli czyli można mieć kocięta lepsze w typie. Co prawda łatwiej napisać na własnej stronie, że w rodowodach są zwycięzcy świata niż samemu mieć koty z tytułem World Champion, ale jest to zupełnie co innego. Tym którym zależy na hodowaniu jak najlepszych kotów to prędzej czy później trafią na strony tego portalu. Zastanawiające jest, że można starać się zakwestionować oceny wydane przez sędziów i twierdzić, że rasowy kot bez jakiegokolwiek tytułu jest lepszy niż ten kot, który uzyskał najwyższy tytuł z możliwych.

• warunki środowiskowe
• tryb życia (choroba ta jest częściej obserwowana u kotów mało aktywnych, jedzących suchą karmę i mających nadwagę)
• płeć (częściej chorują kocury niż kotki; natomiast pogląd mówiący o tym, że kastrowane kocury chorują częściej niż niekastrowane jest nieprawdziwy)
• wiek i rasa (choroba ta dotyka koty w różnym wieku i różnej rasy, aczkolwiek udowodniono, że najrzadziej chorują koty syjamskie, a najczęściej perskie)
• pożywienie (wysoka zawartość niektórych mikroelementów w pokarmie może zwiększyć ryzyko wytrącania się w moczu kryształów)

 Objawy syndromu urologicznego są dość charakterystyczne i właściciel raczej nie ma problemów z ich zauważeniem. Do najczęstszych objawów SUK zaliczamy:

• oddawanie moczu poza kuwetę
• częste oddawanie moczu małymi porcjami, kropelkowanie
• częste odwiedzanie kuwety i próby oddawania moczu
• bolesne oddawanie moczu
• krwiomocz
• intensywne wylizywanie okolic prącia lub sromu a nawet całego brzucha
• niechęć do zabawy, poruszania się, apatia
• niechęć do jedzenia

Jeśli zauważymy podobne objawy u naszego zwierzaka powinniśmy jak najszybciej wybrać się z nim do lekarza weterynarii, ponieważ całkowite zatkanie cewki moczowej jest stanem groźnym dla zdrowia i życia kota. W ciągu doby może dojść do rozwoju mocznicy, czyli mogą pojawić się objawy związane z zatruciem organizmu produktami mocznika – kot staje się apatyczny, wymiotuje, nie ma apetytu; wtórnie dochodzi do ostrej niewydolności nerek i poważnych powikłań a nawet śmierci zwierzęcia.
Syndrom urologiczny kotów to objawy zapalenia pęcherza moczowego, w wyniku którego gromadzą się w świetle pęcherza złogi zbudowane ze złuszczających się komórek ściany pęcherza. Często w wyniku zaburzeń przemiany materii, wskutek nieodpowiedniej diety, predyspozycji genetycznych do złogów nabłonkowych dołączają się kryształy soli mineralnych (np. fosforany amonowo-magnezowe lub szczawiany wapnia), a powstający z nich „korek” zatyka światło cewki moczowej. Mocz gromadzi się w coraz bardziej rozciągającym się pęcherzu, ale nie może być wydalany przez zatkaną cewkę i pojawiają się objawy parcia oraz bólu.
Przyczyn zapalenia pęcherza moczowego jest wiele, niektóre z nich to:

• infekcje bakteryjne
• obecność kamieni moczowych
• idiopatyczne zapalenie pęcherza
• nowotwory
• przewlekła niewydolność nerek
• wady budowy anatomicznej
• wirus białaczki kotów

Leczenie syndromu urologicznego kotów jest zależne od istnienia danego schorzenia lub niedrożności cewki moczowej. W przypadku zatkania cewki najważniejszym krokiem jest usunięcie zatoru, co umożliwi normalne oddawanie moczu. By przeprowadzić odpowiednie leczenie, należy wcześniej udać się do lekarza weterynarii, w celu zdiagnozowania przyczyny wystąpienia SUK. Nie wolno nigdy podawać kotu jakichkolwiek preparatów bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Co zrobi lekarz weterynarii, jeśli podejrzewa u naszego kota wystąpienie syndromu urologicznego?

Przede wszystkim zbada naszego pupila, bo ważną rzeczą jest ocena stanu ogólnego zwierzaka i jeśli z wywiadu wynika, że kot nie oddaje moczu już od wielu godzin, a w badaniu pęcherz moczowy jest powiększony i bolesny- najczęściej założy kotu cewnik, przez który mocz zostanie ewakuowany z pęcherza. Zabieg cewnikowania odbywa się w premedykacji, czyli w lekkim znieczuleniu ogólnym, gdyż jest bardzo nieprzyjemny, a nawet bolesny. Cewnik często jest zostawiany u kota na kilka dni, do czasu jego usunięcia kociak chodzi w kołnierzu ochronnym. Podczas wizyty, jeśli jest to możliwe, zostanie pobrany od razu mocz do badania oraz krew – w celu sprawdzenia czy nie doszło już do poważnych problemów w funkcjonowaniu nerek, wątroby, czy kotek nie jest odwodniony itd. Badanie moczu natomiast określa nam między innymi szereg parametrów, takich jak stan flory bakteryjnej pęcherza, obecność i rodzaj kryształków soli mineralnych, pH moczu, zawartość komórek zapalnych.
Dalsze leczenie jest związane z przyczyną choroby . Jeśli doszło do infekcji bakteryjnej kot będzie leczony antybiotykami, czasami nawet 2-3 tygodnie, przy występowaniu kryształów w moczu zaproponowana będzie odpowiednia dieta, która zapobiega nawrotom choroby zmieniając odczyn moczu i powodując rozpuszczanie soli mineralnych. Jeśli przyczyną nieoddawania moczu lub zapalenia pęcherza są kamienie moczowe najczęściej niezbędny jest zabieg chirurgiczny polegający na ich usunięciu.
Po epizodzie zatkania cewki moczowej bardzo ważna jest odpowiednia profilaktyka i regularne okresowe badania moczu, utrzymanie diety leczniczej i/lub antybiotykoterapia. Problemy z pęcherzem moczowym są często sprawą nawrotową, jeśli nie przestrzega się zaleceń lekarskich.
Jeśli zauważymy u naszych Pupili dziwne zachowania związane z korzystaniem z kuwety, martwi nas miauczenie dobiegające z kociej toalety to jak najszybciej poradźmy się w tej sprawie lekarza weterynarii, gdyż syndrom urologiczny jest zjawiskiem dość często występującym, a dla naszych Futrzastych Przyjaciół bardzo nieprzyjemnym i niebezpiecznym.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

Podstawową sprawą, o której należy pamiętać jest odpowiedni kontenerek zapewniający bezpieczeństwo naszemu pupilowi w trakcie jazdy. W sprzedaży dostępne są różne typy kontenerków, możemy wybierać między miękkimi torbami sprawdzającymi się raczej przy krótkich trasach (kotek zazwyczaj przypięty jest do torby odpowiednimi szelkami) i kontenerkami plastikowymi – te lepsze są na trochę dłuższe podróże. Kot musi mieć wtedy miseczkę z wodą i jedzeniem. Jeśli nasz zwierzak wymiotuje w trakcie jazdy, to znaczy, że prawdopodobnie cierpi na chorobę lokomocyjną i lepiej nie karmić go tuż przed podróżą, ewentualnie można podać mu tabletkę uspokajającą – możemy kupić ją w każdej lecznicy i dowiedzieć się od lekarza weterynarii, jakie są efekty jej działania.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

Zanim nasz przygarnięty kotek otrzyma niezbędne szczepienia przede wszystkim musi być zbadany przez lekarza weterynarii. Bardzo często młode kociaki przygarnięte przez nas „z podwórka” cierpią na tzw. katar koci – jedną z kilku groźnych chorób wirusowych lub zapalenie uszu, są zapchlone itd. i nie mogą być od razu zaszczepione.
Kotka należy odrobaczyć i odpchlić (lekarz dobierze preparat w zależności od wieku i wagi naszego pupila), a następnie w odpowiednim odstępie czasu od odrobaczenia zaszczepić przeciwko chorobom zakaźnym -takim jak panleukopenia,  katar koci, chlamydioza, białaczka. Jeśli w przyszłości kotek ma wychodzić na dwór bardzo wskazanym jest szczepienie przeciwko wściekliźnie. Odrobaczanie naszego zwierzaka powinno powtarzać się co 6 miesięcy, szczepienie przeciwko wściekliźnie i chorobom zakaźnym 1 raz w roku. Pamiętajmy o zabezpieczaniu kotka przed pchłami i kleszczami w ciepłych porach roku, jeśli kot jest zwierzakiem wychodzącym.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28