Socjalizacja jest to proces tworzenia przez zwierzęta relacji społecznych z członkami własnego lub innych gatunków. Natomiast więzi społeczne utworzone w okresie socjalizacji potrafią przetrwać całe życie.

Okres socjalizacji kociąt przypada na 2-7 tydzień ich życia, najłatwiej przyzwyczaić je wówczas do nowych warunków, osób, czy zwierząt. W tym czasie powinny mieć oczywiście kontakt z człowiekiem oraz o ile to możliwe ze zwierzętami innych gatunków, w celu zmniejszenia u kociąt w przyszłości możliwości wystąpienia wobec nich lęku lub agresji.

Badania wykazały, że najlepszy efekt socjalizacyjny, jeśli chodzi o późniejsze relacje z człowiekiem daje 1h dziennie zabaw z kotem.

U kociąt wczesny kontakt z człowiekiem powoduje również przyspieszenie rozwoju fizycznego i ośrodkowego układu nerwowego kociąt. Wg badaczy kocięta głaskane codziennie przez pierwszych 30 dni życia wcześniej otwierają oczy, wcześnie zaczynają badać otoczenie oraz mniej obawiają się ludzi.

Przebywanie z matką i rodzeństwem stanowi podstawę rozwoju zdrowych relacji kociąt z innymi zwierzętami, dlatego do nowego domu  powinny trafiać nie wcześniej niż po ukończeniu 12 tygodnia życia.

Lek.wet. Marzena Sobiejewska-Szlachta

Przychodnia Weterynaryjna Delfa-Vet

ul. Bielszowicka 36, 04-738 Warszawa-Międzylesie

Tel. (22) 812 09 27

www.delfa.waw.pl

Choroba wywoływana jest przez bakterie o nazwie Bartonella henselae, która bytuje przede wszystkim na powierzchni czerwonych ciałek krwi, ale znajdywana bywa również wewnątrz erytrocytów.

Choroba jest zoonozą, a tzn. że może być przenoszona z kotów na ludzi, przy czym objawy w postaci na ogół łagodnego zakażenia występują głównie u dzieci i młodzieży, w wyniku zadrapania bądź ugryzienia przez młodego (zakażonego) kota. Do przeniesienia zakażenia z kota na człowieka dochodzi więc przez uszkodzoną (pazurem lub zębami kota) skórę.

W populacji kotów natomiast zakażenie rozszerza się przede wszystkim za pośrednictwem pcheł i ew. kleszczy. Do zakażenia dochodzi najprawdopodobniej w pierwszym roku życia zwierzęcia i także u młodych kotów częściej występuje bakteriemia niż u starszych, przy czym czas jej trwania może wynosić do 21 miesięcy, a to oznacza, że kot z bakteriemią, będzie wykazywał w czasie jej trwania obecność zarazka we krwi i ślinie, stając się potencjalnym źródłem zakażenia zarówna dla innych kotów jak i ludzi.

Przy jednoczesnej inwazji pcheł nasilającej świąd, kot drapiąc się uszkadza drobne naczynia skórne i w ten sposób bakterie z krwi przedostają się na łapy, a  podczas wylizywania do jamy ustnej, stąd  w wyniku pogryzienia lub zadrapania człowieka przez takiego kota dochodzi do przeniesienia zakażenia.

Ryzyko rozwinięcia choroby w wyniku zakażenia B.henselae u zdrowych ludzi jest minimalne, dlatego też leczenie kotów domowych, gdzie wszyscy domownicy są zdrowi nie jest konieczne.

Objawy choroby kociego pazura występują bardzo rzadko i jeśli tak się zdarzy to mają one na ogół przebieg łagodny i ustępujący samoistnie, nie występuje też tendencja do nawrotów.

Grupę zwiększonego ryzyka stanowią ludzie o upośledzonej odporności (zwł. zakażeni wirusem HIV).

Objawy choroby u ludzi mogą kształtować się następująco:

pojawienie się zmian skórnych po 3-10 dniach od np. zadrapania przez zakażonego kota i utrzymywanie się ich do 5 miesięcy + powiększenie po ok. 2 tygodniach od zadrapania lokalnych węzłów chłonnych/w okolicy skaleczenia skóry i utrzymywanie się objawu przez kolejne 2 – 4 miesiące, sporadycznie nawet do 24 m-cy.

Czasem po 3-50 dniach od zakażenia może dojść do uogólnionego powiększenia węzłów chłonnych. Najczęściej pojawia się wówczas bolesność głównie węzłów chłonnych głowy, szyi i pachowych.

Rzadziej występują tzw. objawy grypopodobne, a u 10-12% osób występują nietypowe objawy chorobowe jak np. encefalopatia lub zapalenie spojówek, które prawdopodobnie wynika z przecierania oczu po zabawie z kotem, przy czym po 1-12 tygodniach objawy ustępują.

Jedynie 10% pacjentów wymaga leczenia.

Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia należy:

- niezwłocznie po pogryzieniu lub zadrapaniu przez kota przemyć i zdezynfekować ranę

- zwalczać pchły u kota/ szczególnie ważne jest to u kotów wychodzących, które mogą mieć kontakt z innymi kotami (bezdomnymi)

- osoby o obniżonej odporności jeśli decydują się na kota powinny wybierać raczej koty powyżej 1 roku życia, (wtedy znacznie maleje ryzyko, że kot jest właśnie w trakcie bakteriemii i może zarażać) oraz koty wolne od pcheł i ew. z ujemnym wynikiem badania serologicznego.

Natomiast przy wykazaniu obecności we krwi kota Bartonelli można poddać go leczeniu odpowiednim dla tego przypadku antybiotykiem, chociaż bardzo trudno jest całkowicie wyeliminować u kotów to zakażenie.

Prawdopodobnie odporność swoista po przebyciu choroby kociego pazura utrzymuje się 3-5 lat.

Koty są najczęściej bezobjawowymi nosicielami tej choroby, czasem tylko dochodzi u nich do kilkudniowego spadku apetytu w efekcie zakażenia, rzadko do gorączki, ciągłego wpatrywanie się w przestrzeń, braku reakcji na bodźce i zmniejszonej wrażliwości na dotyk,  sporadycznie do zaburzenia świadomości.

Rozpoznanie choroby stawia się na podstawie wykrycia bakterii we krwi (test PCR, metoda Western Blot lub posiew krwi, hodowla i izolacja bakterii), a leczenie obejmujące kurację antybiotykową, trwa zazwyczaj 2-4 tygodnie.

Lek.wet. Marzena Sobiejewska-Szlachta

Przychodnia Weterynaryjna Delfa-Vet

ul. Bielszowicka 36, 04-738 Warszawa-Międzylesie

Tel. (22) 812 09 27

www.delfa.waw.pl

kontakt: syberyjskie@wp.eu
tel.501631327

Wśród właścicieli kotów krąży wiele zasłyszanych, nie zawsze do końca poprawnych (czytaj prawdziwych) teorii w temacie/zagadnieniu czy szczepić ?… a jak już to kiedy i jakimi szczepionkami ?

Postaram się choć trochę przybliżyć i wyjaśnić ten temat , opierając się na najnowszych dyrektywach wg WSAWA.

Szczepienia podzielimy sobie na zasadnicze (zalecane), dodatkowe (wskazane w określonych sytuacjach) i niezalecane.
Te zasadnicze szczepienia (podstawowe) to szczepienie p/ko kaliciwirozie(FCV), herpeswirozie (FHV), panleukopenii (FPV).
Udowodniono, że te dwa pierwsze szczepienia nie są tak skuteczne jak szczepienie przeciwko penleukopenii (popularnie zwanej, chyba nie do końca słusznie, „tyfusem”), co wyjaśnia specyfikę tak zwanego „kalendarza szczepień”  kotów.
Jest jeszcz szczepienie p/ko wściekliznie , które ja zaliczam wraz ze szczepieniem p/ko białaczce, do grupy „kontrowersyjnych”, ale przykład szczepienia p/ko wściekliznie jest o tyle ciekawy , że zalicza się je do szczepień zasadniczych tylko w niektórych krajach, istnieje też, wręcz prawny nakaz immunoprofilaktyki wścieklizny, ale tylko tam gdzie wścieklizna występuje endemicznie.
Wróćmy jeszcze do zasadniczych szczepień. Choć opracowano szczepionki przeciwko caliciwirozie tak, by zapawniały krzyżową odporność przeciw ciężkim zachorowaniom, to pomimo tego, z powodu istnienia bardzo dużej liczby szczepów tego zarazka, zdażają się zakażenia i łagodne przechorowania tej choroby nawet u zaszczepionych kotów.
Herpeswiroza też nie jest „lepsza” ! – tu trzeba wiedzieć, że żadna szczepionka nie chroni przed zakażeniami latentnymi (upraszczając-bezobjawowymi), zjadliwym wirusem herpes i że te latentne zakażenia mogą sie budzić, ujawniać, reaktywować w wyniku silnego stresu. I tak żle i tak nie dobrze.
To w końcu jak i kiedy szczepić ? Trudno jest ocenić (bez badań serologicznych) kiedy (w którym tygodniu) kończy się (spada) u małych kociąt poziom tzw. przeciwciał matczynych, a więc od jakiego momentu kociak jest wrażliwy na zakażenia i równocześnie zdolne jest do wytworzenia odporności poszczepiennej. Wymyślono więc, że optymalnym i najlepszym wyjściem, będzie szczepienie według następującego schematu:

• pierwsze szczepienie – 8-9 tydzień życia
• drugie szczepienie 3-4 tygodnie po pierwszym
• trzecia , ostatnia dawka w wieku co najmniej 16 tygodni

A co z kotami dorosłymi ?  W ich przypadku proponuje się , żeby podać dawkę przypominającą 12 miesięcy po ukończeniu cyklu szczepień kocięcia (ma to zapewnić uodpornienie osobników, które nie zareagowały właściwie na tamte szczepienia) następne szczepienia przypominające proponuje się robić w odstępach nie krótszych niż 3 lata!

W następnych odcinkach postaram się wyjaśnić niejasności dotyczące szczepień przeciwkoko białaczce i coronawirusowemu zapaleniu otrzewnej (FIP) i rzucić światło na zawiłość etiologii i epizootilogii tej ostatniej.

lek. wet. Jarosław Bąbik
www.delfa.waw.pl

Welles to obecnie najnowszy światowy trend, to dążenie do możliwie najdłuższego zachowania zdrowia, młodości i dobrej kondycji psychofizycznej. Produkty Happy Cat jako pierwsze uwzględniają tę ideę w zakresie karm dla kotów. Powód jest bardzo prosty: Welles i zdrowe odżywianie tworzą nierozerwalną parę. Kto odżywia się zdrowo, w urozmaicony i zbilansowany sposób, ten czuję się naprawdę „Fit & Well“.

Więcej wellness dzięki różnorodności

Tajemnicą receptur Happy Cat są zróżnicowane, wysokiej jakości lekkostrawne składniki. Wspomagają one w najlepszy z możliwych sposobów przemianę materii u kotów. Rezultatem tego jest zdrowie i dobre samopoczucie kota. Dodatkowym plusem jest jedyna w swoim rodzaju formuła „Happy Cat LifePlus Concept“. Dzięki swoim wysoce skutecznym, naturalnym komponentom wywiera ona dodatkowo korzystny wpływa na aktywność metaboliczną i wspomaga optymalne wykorzystanie substancji odżywczych. To, co najlepsze od matki natury. To co najlepsze, by zapewnić zdrowe i długie życie kotom. Korzyści, jakie w ten sposób czerpie cały organizm naszych ulubieńców, to:

+        Skóra & sierść – błyszcząca sierść, grube futro i zdrowa skora

+        Pielęgnacja zębów – silny zgryz i zdrowe zęby

+        Stabilny system immunologiczny – pełen witalności temperament

+        Układ pokarmowy – optymalna przyswajalność

+        Kontrola zakłaczania – naturalne wydalanie zbitek sierści

+        Kontrola kamicy moczowej – optymalna wartość pH moczu

= + + + + + + by zapewnić więcej wellness kotu! 

Najwyższa jakość dla każdego z największych smakoszy

Koty pokazują nam każdego dnia, co tak naprawdę oznacza „czerpać przyjemność”. Dotyczy to również tak istotnej sfery smacznego pożywienia. Dlatego też już od teraz karmy Happy Cat dostępne są w nowej, ulepszonej recepturze i najwyższej jakości dla naszych największych smakoszy. Jako że każdy kot jest kimś szczególnym, Happy Cat odpowiada na każde upodobania i wymagania odpowiednim produktem.

Obok pysznych karm „Adult Jagnięcina (Weide-Lamm)“ i „Adult Łosoś atlantycki (Atlantik-Lachs)“ linię w smaczny sposób urozmaica nowy rodzaj karmy „Adult Alpejska wołowina (Voralpen-Rind)“. Idealnym uzupełnieniem tych trzech delikatesów dla kotów dorosłych jest pyszna karma „Junior” dla małych kotów, „X-Large“ dla kotów ras dużych i do pielęgnacji zębów, „Light” o zawartości tłuszczu 8,5%, „Senior” dla kotów od 10. roku życia oraz  „Diet Niere/Kidney“ – skuteczna dieta w przypadku niewydolności nerek.

Wskazówka: Wszystkie karmy Happy Cat „Fit & Well“ charakteryzuje się zbalansowaną zawartością wapnia, magnezu, fosforu oraz sodu i spełniają w idealny sposób specjalne wymagania kotów długo- i krótkowłosych oraz kotów wrażliwych.

Nowość: Opakowania 300g i 1kg posiadają specjalne zamknięcia zapewniające świeżość i chroniące aromat karm, dzięki czemu karmy naszych czworonogów pozostaną świeże i smaczne przez dłuższy czas.

www.vitapol.pl

numer dyplomu WCH: SKR/0001
numer rodowodu: PL SKR LO 01687
numer rejestracyjny: SKR 493/2009
data urodzenia: 18.04.2007 r.
kolor: f24

Mam na imię Unica. Do Starych Babic przyjechałam z Lubina. Jestem szylkretową koteczką, mówią, że jestem drobna ale za to jaka urocza. Dbam o linię więc nie przepadam za obżarstwem ani za zmianą zawartości w misce z jedzeniem. Bawię się jedną jedyną piłeczką, nosze ją po całym domu, ale moim ulubionym zajęciem jest wylegiwanie się na kolanach u moich właścicieli. Gdy zabierali mnie na wystawy zwiedziłam kawałek świata i żeby im się odwdzięczyć zawsze byłam grzeczna i dawałam się pokazać sędziom. Teraz mam to już za sobą więc wyleguje się całymi dniami na kanapie lub siedzę na dworze żeby moje futerko było gęste i puszyste.

Hodowla kotów rasowych Cezaria*PL

Kotka tajska Hera jet kotką urodzoną i wyhodowaną w Polsce. Ma bardzo rzadko spotykane umaszczenie i ma bardzo ciekawe usposobienie. Jest kotką, która przypomina domownikom, że ona też jest w domu panią. Jest bardzo opiekuńcza w stosunku do dzieci, ale ma swoje zdanie, które w sposób łagodny potrafi okazać.

Kariera wystawowa przebiegała bardzo równo. Za każdym razem kotka Hera wygrywała w swojej grupie i wystawiona była tylko 18 razy, a jest to minimalna ilość wystaw wymaganych do uzyskania tytułu World Champion. Na 12 wystawach kotka była nominowana do BIS, czterokrotnie uzyskała tytuł „BEST OPPOSITE SEX” i trzykrotnie była w finale wystawy. Ostatni start kotki, który był na światowej wystawie kotów rasowych zakończył się uzyskaniem przez kotkę tytułu World Champion i zajęciem 4 miejsca na wystawie. Co by nie mówić o kotce, to jest zgodna z obecnie obowiązującym wzorcem rasy kotów tajskich.

Więcej informacji o kotce tajskiej Hera można znaleźć na stronie hodowli kotów rasowych Kicia*PL.

- INFEKCJE BAKTERYJNE

Jest to jedna z najczęstszych przyczyn chorób układu moczowego kotów. Bakterie z  zewnątrz przez cewkę moczową wnikają do wnętrza pęcherza (kotki mają krótszą cewkę moczową od kocurów, dlatego znacznie częściej zapadają na tę chorobę). Przylegają do nabłonka pęcherza moczowego i jeżeli odnajdą tam sprzyjające warunki (uszkodzony nabłonek, upośledzone mechanizmy układu odpornościowego) namnażają się intensywnie powodując chorobę.

- OBECNOŚĆ KAMIENI MOCZOWYCH

Kamienie moczowe znajdujące się w pęcherzu moczowym nieustannie drażnią delikatną wyściółkę pęcherza co powoduje jej uszkodzenie i ciągłe stany zapalne. W miejscach uszkodzenia wyściółki wnikają bakterie i tam się namnażają.

- IDIOPATYCZNE ZAPALENIE PĘCHERZA

Jest to ogólnie przyjęta nazwa choroby pęcherza, której przyczyny nie są znane.

W zależności od objawów każdorazowo odpowiedni sposób postępowania ustali lekarz weterynarii.

- NOWOTWORY

Tak samo jak kamienie moczowe nowotwory mogą drażnić wyściółkę pęcherza moczowego.

Dodatkowo nowotwory, które ulegają uszkodzeniom (rozpadają się) stanowią same w sobie przyczyną zapalenia pęcherza. Zazwyczaj w miejscu uszkodzenia dochodzi do namnożenia się bakterii, a uszkodzone komórki nowotworowe są doskonałą pożywką dla bakterii.

- PRZEWLEKŁA NIEWYDOLNOŚĆ NEREK

Jest chorobą ogólną, w wyniku której dochodzi do podwyższenia mocznika i kreatyniny we krwi (moczniki jest substancją toksyczną i drażniącą).

W moczu pojawia się białko, które ułatwia przyleganie bakterii do nabłonka pęcherza moczowego.

Ponadto dochodzi do spadku odporności organizmu, w związku z czym bakterie, które przedostały się do pęcherza nie są niszczone, tylko zasiedlają wyściółkę pęcherza i namnażając się doprowadzają do choroby.

-WADY BUDOWY ANATOMICZNEJ

Krótka i szeroka cewka moczowa (dotyczy to kotek) predysponuje do szybszego i łatwiejszego wnikania bakterii do pęcherza moczowego, a co za tym idzie do wywoływania zapalenia pęcherza moczowego.

-WIRUS BIAŁĄCZKI KOTÓW (FeLV)

Powoduje przewlekłą i nieuleczalną chorobę kotów. Prowadzi do znacznego osłabienia odporności organizmu.

Bakterie wnikające do pęcherza moczowego u zdrowych kotów w większości przypadków są niszczone przez mechanizmy układu odpornościowego. W przypadku zakażenia FeLV układ odpornościowy nie funkcjonuje prawidłowo. Zatem wszystkie bakterie, które wnikają do układu moczowego bez problemu będą się namnażały powodując chorobę.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

-         nudności – pierwsza faza wymiotowania, której towarzyszą ślinienie, oblizywanie warg, ruchy połykania i lękliwe poruszanie się wokoło. Równocześnie w sposób niewidoczny dla obserwatora, antyperystaltyczne skurcze jelit przesuwają treść pokarmową do rozluźnionego żołądka.

-         odruch wymiotny – druga faza wymiotowania, podczas której następuje zamknięcie odźwiernika z równoczesnym kurczeniem się mięśni brzucha. Rytmicznym skurczom brzucha i żołądka towarzyszą głębokie oddechy i dławienie. Objawy te nasilają się.

-         wymioty  –  trzecia (właściwa) faza wymiotowania, podczas której dochodzi do wydostania się treści pokarmowej na zewnątrz. 

Wymioty często mylone są z takimi stanami jak:

-         zwracanie pokarmu (regurgitacja) – bierne przesunięcie treści pokarmowej z żołądka do przełyku, bez odruchu wymiotnego. Brak jest tu aktywnych skurczów mięśni brzucha. Pokarm jest niestrawiony, brak w nim żółci. Często jest ponownie zjadana zwrócona treść pokarmowa. Brak objawów nudności.

-         odkrztuszanie – występuje na koniec ataku kaszlu i często dochodzi tu do wydzielania białej pienistej flegmy. U kotów można obserwować połykanie odkrztuszonej wydzieliny.

Wymioty zalicza się do odruchów obronnych, które umożliwiają usuwanie niewłaściwych lub toksycznych substancji z jelita i żołądka. Odciążają one przewód pokarmowy z nadmiaru pobranej karmy lub niestrawionych składników. Przy niedrożności jelit organizm zwierzęcia usuwa w ten sposób pokarm nagromadzony przed przeszkodą.

Utrzymujące się wymioty mogą przekształcić się w samoistny, obciążający i szkodliwy dla organizmu problem. W takim wypadku należy udać się do lekarza weterynarii, który  zahamuje wymioty, wykorzystując duży wybór środków przeciwwymiotnych działających na różne ośrodki. Warunkiem optymalnego wyboru leku przez lekarza weterynarii dla określonego pacjenta jest ustalenie przyczyny wymiotów.

Najczęstsze „niechorobowe” przyczyny wymiotów:

-         pilobezoary  - to zbite kule włosowe zbierające się w przewodzie pokarmowym kota (potocznie zwane jako „kłaczek”). Gromadzą się w przewodzie pokarmowym na skutek częstego wylizywania sierści ostrym językiem. Zazwyczaj kot bez problemu wydala nadmiar włosów z kałem lub poprzez zwracanie złogów – wyglądem przypominają one kilkucentymetrowe wałeczki filcu.

Czasami jednak organizm nie radzi sobie z ich usuwaniem i wtedy pojawiają się takie dolegliwości jak: spadek apetytu, intensywne wymioty, odkrztuszanie, suchy kaszel, zaparcia, spadek masy ciała. Jeżeli objawy są intensywne należy koniecznie udać się do lekarza weterynarii! Czasami niezbędna jest interwencja chirurgiczna, np. gdy złogi sierści przedostaną się do jelit powodując ich niedrożność.

Aby zapobiegać powstawaniu pilobezoarów należy przede wszystkim kota starannie  wyczesywać (szczególnie koty długowłose). Można tez podawać kotu specjalną karmę, której składniki kontrolują, ograniczają i pomagają w pozbywaniu się kłębków sierści. Oprócz karm istnieje jeszcze na rynku szereg preparatów odkłaczajacych (najczęściej w postaci past, które maja przyjemny dla kota smak). Oparte są one na bazie oleju, tworzą wewnątrz przewodu pokarmowego śliską warstwę, która ułatwia przesuwanie się pilobezoarów. Takie poślizgowe działanie pasty skutecznie zapobiega zaleganiu złogów sierści. Zaleca się też zapewnienie kotu naturalnego środka odkłaczającego, jakim jest trawa. Trawę dla kotów można kupić w sklepie zoologicznym lub wyhodować samodzielnie w domu. Jej działanie polega na drażnieniu żołądka i przełyku, co w efekcie prowokuje wymioty i uwalnia kota od męczącej obecności ciała obcego.

-         zbyt szybkie jedzenie –  najczęściej dotyczy to kotów „łakomczuchów”, które bardzo szybko zjadają całą porcje karmy, która została im podana. Często karma nie jest nawet pogryziona. Organizm nie potrafi nadążyć z trawieniem. Aby zapobiec takim sytuacjom można podawać pożywienie w niewielkich ilościach a w pewnych odstępach czasu. Można również podać karmę w kilku rozstawionych miseczkach, albo ukryć smaczne kaski. Wyszukiwanie karmy spowolni tempo jedzenia.

      Jeżeli te metody nie przyniosą rezultatu konieczne będzie udanie się z kotem do       lekarza weterynarii.

-         stres – wszelkie zmiany w otoczeniu np. przeprowadzka, remont, pojawienie się nowego kota, innego zwierzaka czy dziecka w domu, odejście członka rodziny itp. to  czynniki bardzo stresujące dla kota i mogą być przyczyną wymiotów.

      Jeżeli z upływem czasu kot nie przyzwyczai się do nowej zaistniałej sytuacji to należy skontaktować się z lekarzem weterynarii. Czasem potrzebne są preparaty niefarmakologiczne uspakajające kota lub w ostateczności typowe leki uspakajające. 

-         zjedzenie nietoksycznej rośliny – czasami koty zjadają różne rośliny, które pobudzają je do wymiotów. Włókno zawarte w roślinach poprawia strawność i przyspiesza perystaltykę jelit. Jeżeli jest to np. trawa to nie ma powodu do obaw, gdyż nie jest szkodliwa dla kota (mowa tu o czystej trawie najlepiej hodowanej w domu). Jeżeli jest to roślina toksyczna lub roślina której nazwa nie jest znana,  jak najszybciej należy udać się do lekarza weterynarii (najlepiej zabrać ze sobą fragment rośliny umożliwiający jej identyfikację). 

Najczęstsze „chorobowe” przyczyny wymiotów:

-         choroba lokomocyjna

-         zmiany zapalne w mózgu

-         zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego

-         mocznica

-         toksyny bakteryjne

-         zaburzenie równowagi kwasowo – zasadowej np. przy cukrzycy

-         napromieniowanie

-         leki – morfina, salicylany, chemioterapeutyki

-         substancje trujące

-         kardiomiopatia

-         zmiany na terenie jelit, od żołądka do okrężnicy – zwłaszcza w dwunastnicy

-         choroby trzustki

-         choroby wątroby i pęcherzyka żółciowego

-         zmiany na terenie otrzewnej

-         zmiany w naczyniach krezkowych

-         patologie żywieniowe

-         niedrożności dróg moczowych

-         niedrożności przewodów żółciowych

-         ciężkie i przewlekłe zaparcia

-         pęknięcia narządów jamistych

-         ropomacicze, zapalenie macicy

-         zapalenie nerek, niewydolność nerek

-         choroba Addisona

-         ciała obce

-         nowotwory

-         owrzodzenia ściany żołądka

-         wgłobienia jelit

-         zmiany zapalne lub naciekowe jelit i żołądka

-         choroby pasożytnicze

-         i wiele wiele innych

 
Najczęstsze przyczyny zwracania pokarmu (regurgitacji):

-         choroba ślinianek:

 - zapalenie gruczołów ślinowych

          – nowotwór gruczołów ślinowych

-         powiększenie migdałków

-         powiększenie węzłów chłonnych

-         zapalenie przełyku

          – refluks

          -  toksyczne w wyniku podrażnienia

                – zakaźne

-         choroby mięśni przełyku

-         zatrucia

-         niedrożność przełyku

          – przewężenie przełyku

                – nowotwór przełyku

                – guz ziarniniakowy

                – ciało obce

-         guz śródpiersia

-         guz szyi

-         uchyłek przełyku

Kot, który wymiotuje sporadycznie (1-2 x w tygodniu, 3-4 x w miesiącu), nie ma dodatkowo innych objawów (biegunka, spadek apetytu, utrata masy ciała itp.) najprawdopodobniej jest kotem zdrowym. Jeżeli wymioty są uporczywe, ostre lub przewlekłe, krwiste, połączone z biegunką itp. lub metody, o których mowa, przy opisywaniu przyczyn „niechorobowych” wymiotów nie przyniosły rezultatu należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem weterynarii!!!

Lekarz weterynarii dokładnie zbada kota i będzie zadawał szereg pytań dotyczących okoliczności i przebiegu wymiotów. W celu jak najlepszego przygotowania się do wizyty u lekarza weterynarii należy dokładnie poobserwować wymiotującego kota. 

Najczęstsze pytania dotyczące wymiotów  zadawane przez lekarza weterynarii:

-         jak często kot wymiotuje?

-         czas trwania i postęp choroby

-         kiedy pojawiły się objawy?

-         co dostaje kot do jedzenia zazwyczaj?

-         czy została zmieniona karma?

-         czy są to wymioty, regurgitacja czy odkrztuszanie?

-         czy jest kotem „wychodzącym”?

-         czy miał możliwość dostępu do substancji toksycznych?

-         czy były podawane jakieś leki, zioła lub dodatki żywieniowe?

-         czy był narażony na czynniki zakaźne?

-         czy jest apetyt?

-         kiedy był ostatnio odrobaczany?

-         stan zdrowia innych kotów, jeżeli takie są w domu

-         jaki jest związek z jedzeniem (czy wymioty są przed jedzeniem, po jedzeniu – ewentualnie w jakim odstępie czasu od ostatniego posiłku, czy niezależnie od podawania pokarmu)

-         jaki charakter mają wymioty (pieniste, żółć, pokarm, krew, fontannowe)

-         jaki jest stan ogólny kota?

-         barwa i konsystencja kału

-         czy kot nadmiernie się wylizuje?

-         czy je nadmierne ilości roślin?

-         czy ma spaczone łaknienie?

-         czy ostatnio ma powody do stresu? (czy coś zmieniło się w otoczeniu kota?

Odpowiedzi na te pytania ułatwią lekarzowi weterynarii postawienie właściwej diagnozy i przyspieszą powrót do zdrowia choremu zwierzakowi.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

Hodowla  Skarbek*Pl powstała w 2006 roku - jest wynikiem naszej miłości i miłości do wszystkich zwierząt, która zawsze nam towarzyszyła.

Nasi koci przyjaciele to dwa kocurki i pięć koteczek. Dobierając je, staraliśmy się wyszukać linie hodowlane, w których dominują przepiękni przodkowie, którzy przekazywali najcenniejsze cechy kolejnym pokoleniom kotów rasy maine coon.

Naszym celem hodowlanym jest  hodowanie zdrowych, silnych i doskonałych w typie kotów maine coon. Dzięki temu  kocięta z naszej hodowli bedą piękniejsze niż nasze kotki. Wielką wagę przywiązujemy do zdrowia i przede wszystkim charakteru naszych kotów. Uwielbiamy słodkie pieszczochy, które towarzyszą nam w naszych codziennych obowiązkach.

Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszej strony internetowej, gdzie dowiedzą się Państwo wielu rzeczy o tej wspaniałej rasie maine coon.

Wszystkich zainteresowanych naszymi kociakami, kociętami i rasą maine coon prosimy o kontakt.

Angelina i Piotr Szeliga

Hodowla Kotów maine coon
Skarbek *PL
www.skarbekcoon.pl
e-mail: szeliga.p@arcor.de

tel. 0 609 205 715