- INFEKCJE BAKTERYJNE

Jest to jedna z najczęstszych przyczyn chorób układu moczowego kotów. Bakterie z  zewnątrz przez cewkę moczową wnikają do wnętrza pęcherza (kotki mają krótszą cewkę moczową od kocurów, dlatego znacznie częściej zapadają na tę chorobę). Przylegają do nabłonka pęcherza moczowego i jeżeli odnajdą tam sprzyjające warunki (uszkodzony nabłonek, upośledzone mechanizmy układu odpornościowego) namnażają się intensywnie powodując chorobę.

- OBECNOŚĆ KAMIENI MOCZOWYCH

Kamienie moczowe znajdujące się w pęcherzu moczowym nieustannie drażnią delikatną wyściółkę pęcherza co powoduje jej uszkodzenie i ciągłe stany zapalne. W miejscach uszkodzenia wyściółki wnikają bakterie i tam się namnażają.

- IDIOPATYCZNE ZAPALENIE PĘCHERZA

Jest to ogólnie przyjęta nazwa choroby pęcherza, której przyczyny nie są znane.

W zależności od objawów każdorazowo odpowiedni sposób postępowania ustali lekarz weterynarii.

- NOWOTWORY

Tak samo jak kamienie moczowe nowotwory mogą drażnić wyściółkę pęcherza moczowego.

Dodatkowo nowotwory, które ulegają uszkodzeniom (rozpadają się) stanowią same w sobie przyczyną zapalenia pęcherza. Zazwyczaj w miejscu uszkodzenia dochodzi do namnożenia się bakterii, a uszkodzone komórki nowotworowe są doskonałą pożywką dla bakterii.

- PRZEWLEKŁA NIEWYDOLNOŚĆ NEREK

Jest chorobą ogólną, w wyniku której dochodzi do podwyższenia mocznika i kreatyniny we krwi (moczniki jest substancją toksyczną i drażniącą).

W moczu pojawia się białko, które ułatwia przyleganie bakterii do nabłonka pęcherza moczowego.

Ponadto dochodzi do spadku odporności organizmu, w związku z czym bakterie, które przedostały się do pęcherza nie są niszczone, tylko zasiedlają wyściółkę pęcherza i namnażając się doprowadzają do choroby.

-WADY BUDOWY ANATOMICZNEJ

Krótka i szeroka cewka moczowa (dotyczy to kotek) predysponuje do szybszego i łatwiejszego wnikania bakterii do pęcherza moczowego, a co za tym idzie do wywoływania zapalenia pęcherza moczowego.

-WIRUS BIAŁĄCZKI KOTÓW (FeLV)

Powoduje przewlekłą i nieuleczalną chorobę kotów. Prowadzi do znacznego osłabienia odporności organizmu.

Bakterie wnikające do pęcherza moczowego u zdrowych kotów w większości przypadków są niszczone przez mechanizmy układu odpornościowego. W przypadku zakażenia FeLV układ odpornościowy nie funkcjonuje prawidłowo. Zatem wszystkie bakterie, które wnikają do układu moczowego bez problemu będą się namnażały powodując chorobę.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

• warunki środowiskowe
• tryb życia (choroba ta jest częściej obserwowana u kotów mało aktywnych, jedzących suchą karmę i mających nadwagę)
• płeć (częściej chorują kocury niż kotki; natomiast pogląd mówiący o tym, że kastrowane kocury chorują częściej niż niekastrowane jest nieprawdziwy)
• wiek i rasa (choroba ta dotyka koty w różnym wieku i różnej rasy, aczkolwiek udowodniono, że najrzadziej chorują koty syjamskie, a najczęściej perskie)
• pożywienie (wysoka zawartość niektórych mikroelementów w pokarmie może zwiększyć ryzyko wytrącania się w moczu kryształów)

 Objawy syndromu urologicznego są dość charakterystyczne i właściciel raczej nie ma problemów z ich zauważeniem. Do najczęstszych objawów SUK zaliczamy:

• oddawanie moczu poza kuwetę
• częste oddawanie moczu małymi porcjami, kropelkowanie
• częste odwiedzanie kuwety i próby oddawania moczu
• bolesne oddawanie moczu
• krwiomocz
• intensywne wylizywanie okolic prącia lub sromu a nawet całego brzucha
• niechęć do zabawy, poruszania się, apatia
• niechęć do jedzenia

Jeśli zauważymy podobne objawy u naszego zwierzaka powinniśmy jak najszybciej wybrać się z nim do lekarza weterynarii, ponieważ całkowite zatkanie cewki moczowej jest stanem groźnym dla zdrowia i życia kota. W ciągu doby może dojść do rozwoju mocznicy, czyli mogą pojawić się objawy związane z zatruciem organizmu produktami mocznika – kot staje się apatyczny, wymiotuje, nie ma apetytu; wtórnie dochodzi do ostrej niewydolności nerek i poważnych powikłań a nawet śmierci zwierzęcia.
Syndrom urologiczny kotów to objawy zapalenia pęcherza moczowego, w wyniku którego gromadzą się w świetle pęcherza złogi zbudowane ze złuszczających się komórek ściany pęcherza. Często w wyniku zaburzeń przemiany materii, wskutek nieodpowiedniej diety, predyspozycji genetycznych do złogów nabłonkowych dołączają się kryształy soli mineralnych (np. fosforany amonowo-magnezowe lub szczawiany wapnia), a powstający z nich „korek” zatyka światło cewki moczowej. Mocz gromadzi się w coraz bardziej rozciągającym się pęcherzu, ale nie może być wydalany przez zatkaną cewkę i pojawiają się objawy parcia oraz bólu.
Przyczyn zapalenia pęcherza moczowego jest wiele, niektóre z nich to:

• infekcje bakteryjne
• obecność kamieni moczowych
• idiopatyczne zapalenie pęcherza
• nowotwory
• przewlekła niewydolność nerek
• wady budowy anatomicznej
• wirus białaczki kotów

Leczenie syndromu urologicznego kotów jest zależne od istnienia danego schorzenia lub niedrożności cewki moczowej. W przypadku zatkania cewki najważniejszym krokiem jest usunięcie zatoru, co umożliwi normalne oddawanie moczu. By przeprowadzić odpowiednie leczenie, należy wcześniej udać się do lekarza weterynarii, w celu zdiagnozowania przyczyny wystąpienia SUK. Nie wolno nigdy podawać kotu jakichkolwiek preparatów bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Co zrobi lekarz weterynarii, jeśli podejrzewa u naszego kota wystąpienie syndromu urologicznego?

Przede wszystkim zbada naszego pupila, bo ważną rzeczą jest ocena stanu ogólnego zwierzaka i jeśli z wywiadu wynika, że kot nie oddaje moczu już od wielu godzin, a w badaniu pęcherz moczowy jest powiększony i bolesny- najczęściej założy kotu cewnik, przez który mocz zostanie ewakuowany z pęcherza. Zabieg cewnikowania odbywa się w premedykacji, czyli w lekkim znieczuleniu ogólnym, gdyż jest bardzo nieprzyjemny, a nawet bolesny. Cewnik często jest zostawiany u kota na kilka dni, do czasu jego usunięcia kociak chodzi w kołnierzu ochronnym. Podczas wizyty, jeśli jest to możliwe, zostanie pobrany od razu mocz do badania oraz krew – w celu sprawdzenia czy nie doszło już do poważnych problemów w funkcjonowaniu nerek, wątroby, czy kotek nie jest odwodniony itd. Badanie moczu natomiast określa nam między innymi szereg parametrów, takich jak stan flory bakteryjnej pęcherza, obecność i rodzaj kryształków soli mineralnych, pH moczu, zawartość komórek zapalnych.
Dalsze leczenie jest związane z przyczyną choroby . Jeśli doszło do infekcji bakteryjnej kot będzie leczony antybiotykami, czasami nawet 2-3 tygodnie, przy występowaniu kryształów w moczu zaproponowana będzie odpowiednia dieta, która zapobiega nawrotom choroby zmieniając odczyn moczu i powodując rozpuszczanie soli mineralnych. Jeśli przyczyną nieoddawania moczu lub zapalenia pęcherza są kamienie moczowe najczęściej niezbędny jest zabieg chirurgiczny polegający na ich usunięciu.
Po epizodzie zatkania cewki moczowej bardzo ważna jest odpowiednia profilaktyka i regularne okresowe badania moczu, utrzymanie diety leczniczej i/lub antybiotykoterapia. Problemy z pęcherzem moczowym są często sprawą nawrotową, jeśli nie przestrzega się zaleceń lekarskich.
Jeśli zauważymy u naszych Pupili dziwne zachowania związane z korzystaniem z kuwety, martwi nas miauczenie dobiegające z kociej toalety to jak najszybciej poradźmy się w tej sprawie lekarza weterynarii, gdyż syndrom urologiczny jest zjawiskiem dość często występującym, a dla naszych Futrzastych Przyjaciół bardzo nieprzyjemnym i niebezpiecznym.

Lecznica weterynaryjna Feniks
01-312 Warszawa, ul. Siemiatycka 20
tel. (022) 353-86-28

- kot nie je
Czy to, że kot nie chce jeść przez dwa dni jest groźne?
Niestety może być groźne , koty (podobnie jak króliki) nie powinny „głodować” Głodówki trwające dłużej niż 48 godzin mogą być przyczyną „problemów z wątrobą”. Więc kiedy wasz kot nie je 2-3 dni (i nie wychodzi na dwór – gdzie może dojadać) to powinien zbadać go lekarz.

- kot ma biegunkę
Po pierwsze musimy poprawnie nazwać problem: biegunka to stan w którym zwierze oddaje często (w krótkich odstępach czasu), mniej lub bardziej wodniste stolce. Właściwie, każde takie zdarzenie wymaga konsultacji weterynaryjnej, prawidłowe rozpoznanie i leczenie zapobiega odwodnieniu kota i wszelkimi związanymi z tym stanem konsekwencjami. Często mamy doczynienia z tak zwanym luźnym stolcem (kot załatwia się w prawidłowych dla siebie odstępach czasu, ale odchody są o nieprawidłowej konsystencji), nie zwalnia to właściciela od zasięgnięcia porady i/lub wykonania dodatkowych badań, natomiast w większości przypadków, nie jest to sytuacja tak zwana emergency.

- kot wymiotuje
Tu też należy dokładnie sprecyzować problem , czy mamy doczynienia z wymiotami: to proces w którym oprócz następujących po sobie mniej lub bardziej wyraźnych faz, zaangażowanych jest tu kilka grup mięśni, a główną pracę wykonują tak zwane „mięśnie tłoczni brzucha” to jest wszystkie partie mięsni ściany brzucha, mięśnie między żebrowe i przepona. Uwieńczeniem tego jest „wyrzucenie” treści żołądka. Odkrztuszanie, i „wypluwanie” spienionej śliny , lub tak zwane regurgitatio to nie są wymioty , ale lepiej będzie jeśli problem ten rozwiąże lekarz weterynarii. Nie zalecam i nie radzę podawania „jakiś tam” środków przeciw wymiotnych na własną rękę lub za radą sąsiada.
Wymioty to objaw choroby nie sama choroba!!
Znane jest usuwanie przez kota właśnie przy pomocy wymiotów ,zalegającej, zlizanej sierści. Jest zjawisko prawidłowe i nie wymagające leczenia. Na rynku jest cała gama środków, których zadaniem jest zapobieganie odkładania się sierści (tak zwanych pilobezoarów) w przewodzie pokarmowym.

- kot się nie myje i ma matową, brudną sierść
Kot zdrowy „myje się” często. Dbając o codzienną toaletę kot głównie usuwa martwe włosy zalegające na skórze, ale także dba o czystość sierści. Istotnie brak zainteresowania kota toaletą może być i często jest pierwszym symptomem choroby – pokaż kota lekarzowi weterynarii. On na pewno postara się rozwiązać problem.

- kot często chodzi do kuwety
Kot częściej niż zwykle wchodzi do kuwety, tam jest bardzo niespokojny, próbuje oddać mocz, przechodzi z miejsca na miejsce. Jak najszybciej idź z pupilem do lekarza (tym bardzie jeżeli to samiec i kastrat – chociaż ta ostatnia informacja moim zdaniem nie jest najistotniejsza). Takie zachowanie jest typowe dla zwierząt mających „problem z układem moczowym”, głównie z jego tak zwaną dolną częścią. Należy zbadać kota pod kątem chorób dróg moczowych. Twój lekarz weterynarii na pewno zleci wykonanie badań podstawowych moczu i dodatkowo pobierze krew do oznaczenia tak zwanego profilu nerkowego (PAMIĘTAJ! Krew pobieramy u zwierząt będących minimum 12 godzin po ostatnim karmieniu). To bardzo ważne, żeby nie zbagatelizować tych objawów. Wczesna reakcja właściciela (wizyta u lekarza) i poprawna diagnoza, może uchronić kota (i nas właścicieli) przed niepotrzebnym cierpieniem, a często także, przed nie małymi kosztami.

lek. wet. Jarosław Bąbik
www.delfa.waw.pl